Publikacje książkowe

Przeskoczyć mur

Wydawnictwo Prószyński Media 2026

 

ROZDZIAŁ XXX

       Ślub Pawła i Moniki nie był huczną uroczystością, ale dla mnie nie miało to żadnego znaczenia, bo i tak nie uczestniczyłam w weselu. Byłam tylko w kościele i chociaż matka bardzo mnie namawiała, żebym poszła z nią na przyjęcie, oświadczyłam jej, że nie zaciągnie mnie tam wołami, więc w końcu dała mi spokój.

   Do dziś nie wiem, jak wytłumaczyła gościom moją nieobecność na weselu brata, ale nie wiele mnie to obchodziło ani nie miało dla mnie znaczenia, co sobie o mnie pomyślą ludzie. W tamtym czasie serdecznie nienawidziłam Pawła i wcale nie życzyłam mu wszystkiego najlepszego, więc po co miałam udawać? Zresztą nie znałam nikogo z gości państwa młodych i nikt z tych obcych ludzi mnie nie obchodził. Nie zamierzałam poświęcać się dla brata. Od lat winiłam go za spaprane życie bez ojca, biedę, która do tknęła mnie po śmierci starego, oraz wstyd, jaki mu siałam znosić. Siostra mordercy nie miała łatwo w plotkarskim środowisku niedużego miasteczka, w którym  ludzie znają większość swoich grzechów, a czego nie znają, to wymyślą.

   Znosiłam więc moją smutną codzienność w niedostatku, do którego wcale nie byłam przyzwyczajona. Dowiedziawszy się od obcych ludzi, kto jest winien, że zostałam półsierotą, ostatecznie zamknęłam serce dla brata i wcale nie zamierzałam go tam wpuścić. Z pogodnej dziewczynki stałam się odludkiem i mrukiem, za którym nikt nie przepadał w mojej szkole.

      Przez wiele tygodni miasteczko żyło sensacją związaną z nieszczęściem naszej rodziny, a ja usunęłam się w cień, sta rając się zajmować jak najmniej miejsca.

Bałam się rozmów o naszym koszmarze, który znali w szczegółach wszyscy prócz mnie. Każdy wydawał więc wyrok, a ja próbowałam być niewidzialna. Fantazjowałam, że „tamto” wcale się nie wydarzyło, lecz były to tylko marzenia. Rzeczywistości nie dało się zresetować i nasz dom długo jeszcze pokazywano palcami.

     Wcześniej myślałam, że to przez brata, ale później przekonałam się, że w tej historii nie tylko on miał wpływ na moje koszmarnie trudne dzieciństwo.